Obraz „Antropometria Wenus” został zainspirowany twórczością francuskiego artysty Yvesa Kleina. Tego malarza fascynował błękit. Zachwycony barwą oraz symboliką tego koloru wykorzystywał go w swoich pracach na różne sposoby. Wraz z Edouardem Adamem stworzył i opatentował International Klein Blue, nowy rodzaj niebieskiej farby, która dzięki zastosowaniu specjalnego spoiwa nabierała wyglądu suchego pigmentu, nie tracąc przy tym nasycenia barwy. Artysta eksperymentował z fakturą dzieł, stosując różne dodatki, by nadać jego błękitowi urozmaicony charakter. Wykorzystywał go również na gipsowych odlewach słynnych rzeźb m. in. Wenus czy Nike. Jednym z jego najsłynniejszych dzieł była seria performansów, w których artysta do stworzenia obrazów wykorzystywał zamoczone w błękitnej farbie ciała modelek, które następnie zostawiały swe odbicia na papierze lub płótnie.
Błękit od lat był jednym z najcenniejszych pigmentów. Szczególnie jego odmiana lapis lazuli w swoim czasie była niezwykle droga, porównywalnie do wartości złota, ponieważ można ją było uzyskać jedynie ze skał wydobywanych na terenie dzisiejszego Afganistanu. Jednak żaden inny niebieski pigment, aż do czasu wynalezienia syntetycznych odpowiedników nie był tak intensywny i trwały, dlatego był on zarezerwowany przeważnie dla szat najważniejszych postaci, przede wszystkim Matki Boskiej czy aniołów.
Klein o swoim stosunku do błękitu mówił: „Niebieski nie ma wymiarów, jest poza wymiarami, podczas gdy inne kolory nie. Są to przedpsychologiczne przestrzenie, na przykład czerwień, zakładająca miejsce promieniujące ciepłem… Wszystkie kolory budzą określone skojarzenia, materialne lub namacalne psychologicznie, podczas gdy niebieski sugeruje co najwyżej morze i niebo, a przecież są w rzeczywistej, widzialnej naturze tego, co najbardziej abstrakcyjne”.
Klein zauważył, że głównym problemem w twórczości Kazimierza Malewicza był kształt, dla niego natomiast kolor i stwierdził: „Malewicz stał przed nieskończonością, a ja w niej jestem.”
W swoim obrazie starałem się odtworzyć na swój sposób farbę wymyśloną przez Yvesa Kleina. Wykorzystałem również postać Wenus z obrazu Alexandre Cabanela, przedstawiciela francuskiego akademizmu, która odgrywa wymyślony przez Yvesa Kleina performans.
Praca pokazuje jaką drogę przebyła sztuka wywodząca się z podobnego środowiska na przestrzeni około stu lat. Tym co łączy artystów jest poszukiwanie ideału piękna i boskości, a więc kierowanie odbiorcy ku absolutowi.
Tytuł z jednej strony nawiązuje do słynnego permformansu Yvesa Kleina, a jednocześnie antropometria jako metoda badawcza porównująca wymiary i proporcje części ciała, w przypadku Wenus, bogini piękna, staje się metodą poszukiwania fizycznego ludzkiego ideału. Jednakże tak jak sztuka zmienia się w czasie, zmianom ulegają również kanony piękna, dlatego ideał okazuje się nie tyle nieosiągalny, co nie dający się sprecyzować.
